Amber

Stel, vandaag word je geboren. Je bent uit de grote kosmos komen suizen en via een warm omhullend geboortekanaal kom je op de wereld in een klein en kwetsbaar lichaampje. Jouw wezen is groot, volledig verbonden met de kosmische energie.

[read more=”verder-lezen” less=”minder-lezen”]

Je neemt mensen waar, dingen waar, geuren waar, alles nog groots, te groot voor het lichaam wat net geboren is. Jij bent niet dat lichaam, dat voel je, maar je bent er wel heel sterk mee verbonden. Je merkt dat de mensen om jou heen de kosmische energie bij zich dragen maar dat er nauwelijks contact mee wordt gemaakt. De mensen om jou heen  praten tegen en verzorgen het kleine lichaam waarmee jij verbonden bent maar maken geen contact met jou. Jij voelt een verlangen om contact te maken en het enige wat je kan doen is communiceren via het lichaampje wat net geboren is. Hier en daar knelt het je klein maken maar dat went wel.

Het lichaampje krijgt een naam, Amber en je gaat er aan wennen dat als je Amber hoort dat men tegen jou spreekt. Je gaat personen en gelaatstrekken herkennen en ontdekt dat wanneer je b.v. lacht de energie van die personen veranderen, prettiger wordt. Zo ontdek je ook dat als je andere dingen doet b.v. huilen dat de energie heel anders aanvoelt. Er komt een besef dat, wil  je in deze wereld overleven, jij je aan moet passen aan de manier van doen van deze mensen. Doe je dat niet, dan overleef je het niet.

Je groeit op naast Amber. Amber leert lopen, zitten, praten, wanneer te lachen, te poepen en te plassen, wat wel en wat niet te doen. Je ontdekt dat Amber een goed maatje voor je is want je kunt je staande houden in deze wereld. Amber wordt je grote vriend, sterker nog, je kan volledig op haar vertrouwen. Je voelt je a.h.w. één worden met Amber. Je denkt niet meer na dat als er ‘Amber’ wordt geroepen welk deel van jou wordt aangesproken. Jij wordt aangesproken, jij bent Amber. Hier en daar knelt de vereenzelviging met Amber maar dat went wel.

Amber groeit op en geniet van aandacht. Ze ontdekt dat ze keuzes kan maken. Ze is nog steeds afhankelijk van mensen maar ze kan zelf bepalen wie dat is. Ze gromt op de een en is lief tegen de ander. Het maken van keuzes geeft haar een gevoel van vrijheid. Wel of niet studeren, wel of niet trouwen, wel of niet aan kinderen beginnen of carrière maken. Met al het aangeleerde kiest ze een weg in het leven, kiest ze de mensen met wie ze samen wil zijn. Toch knelt er iets maar dat went wel.

Amber floreert, heeft zich in deze wereld een plek gegeven waarin ze zich thuis voelt en toch… er knelt iets wat maar niet weg wil gaan. Ze negeert het en gaat verder met het leven wat ze leidt. Amber voelt zich steeds vaker moe, raakt geïrriteerd op mensen om wie ze geeft, kan zich minder concentreren. Ook haar lichaam begint ongemakken te geven. Er knelt iets. Amber wil er graag om heen maar iets in haar zegt dat het gezien wil worden. Ze wordt bang want hoe het nu allemaal gaat in haar leven zo moet het blijven. Dat beetje knellen dat went echt, dat kan ze echt wel aan. Dan roept haar lichaam ‘halt’. Er komen gebreken waardoor ze echt niet door kan gaan op de weg die ze nu is ingeslagen. Er knelt iets en het went niet.

Amber gaat naar mensen die het Weten, die weten wat er knelt en smeekt hen om de knelling weg te halen. Steeds lijkt het even te helpen, is de knelling even weg maar komt steeds terug. Ze heeft van alles geprobeerd, dokter hier, specialist daar, lange vakantie, korte vakantie, voeding aangepast en toch er knelt nog steeds iets en ze wil er niet meer aan wennen.

Amber wordt stil, keert in zichzelf. Ze voelt wat er werkelijk knelt, wat altijd al gekneld heeft. Ze voelt dat ze niet meer verbonden is met de kosmische energie. Ze voelt dat ze het zo druk heeft gehad met een plek krijgen in de wereld dat het contact met de kosmos is vergeten. Ze voelt dat er in Amber een wezen zit en dat hetgeen wat Amber is genoemd een omhulsel is. Dit omhulsel Amber was ervoor om het wezen Amber te helpen om in dit leven gestalte te krijgen. Omhulsel Amber heeft alle aandacht gekregen, is een eigen leven gaan leiden en is vergeten wat haar eigenlijke taak is nl. beschermen en begeleiden. En even knelt er niets….

Vandaag ben jij geboren en jouw naam is Amber!

Monica Brigitte, december 2015

foto inzet: Carla van den Berg

[/read]

Kijk nou

Kijk nou echt naar jou
Hoe jij hier ontspannen
zondag zit te wezen

Zoals je luistert en praat
en nadenkt, sorry, navoelt
wanneer iemand vraagt
hoe het met je gaat

[read more=”verder-lezen” less=”minder-lezen”]

Het antwoord komt in vlagen
altijd in vlagen
Zo graag zou jij jezelf
beginnen te treffen
ontmoeten
in plaats van alleen
moeier dan moe
in het voorbijgaan
te groeten

Jij zou zo graag tot tien willen tellen
je ogen openen
je gedachten voor even sluiten
en duiken

Je zou willen dansen, springen
en draaien
onbevangen jezelf leven leren

Je zou zo graag dit pantser dofglanzend
aan de muur zien hangen
tussen kinderfoto’s en verworvenheden

Jij zou ons dan uitnodigen, ons allemaal
om samen hart te stormen in het nu,
het bewegende heden

Terwijl de wereld schreeuwt
we moeten de grenzen sluiten

Zullen wij ze alleen en samen
langzaam voorbeeldig verschuiven

Wij zouden ruimte scheppen
om te ademen

Ruimte om in de marges van geschreeuw
stil te zijn, te fluisteren

Ruimte om door te schemeren,
kracht te verzamelen

Terwijl we ons zacht richting
doorzichtigheid begeven

En onderweg, terloops onze ziel een hart onder de riem steken
in de juiste richting bewegen

Als wij dan samen, dichtbij of ver weg,
op een rustplek zondag zitten te wezen
zullen wij dan uit geërfde patronen
en tegendraad, liefde en warmte weven?

Dan trekken we aan wat past
de rest zullen we nieuwsgierig delen,
aan bloemen in de knop geven

In de hoop dat flikkerende signalen
zwijgen

Pantsers vallen
en wij
en met ons velen
onszelf echt treffen
ontmoeten
omarmen
in verbinding dansen, springen,
draaien en zweven

En wij ons met vertrouwen
aan onszelf
en elkaar
overgeven

 
Door: Najiba Abdellaoui,  Vernieuwend Festival 2015

[/read]